Het moest er dan toch een keer van komen. Na me geruime tijd verdiept te hebben in het brede scala aan smartphones dat er tegenwoordig te koop is, was het eindelijk zover. De aanscha
f.
Het is uiteindelijk de HTC Legende geworden. Het toestel dat vanwege zijn body bestaande uit één stuk aluminium geroemd wordt om zijn design. Terecht want mooi is dit toestel zeker.
Toch gaat het niet zozeer om het uiterlijk maar om wat je ermee kan. En dat is echt onvoorstelbaar. Duizenden apps (zoals de applicaties genoemd worden) worden beschikbaar gesteld via Android market. Een aantal dat blijft groeien.
Dat is ook gelijk mijn grootste probleem met Android. De keuze is zo onvoorstelbaar groot dat ik door de bomen het bos niet meer dreig te zien. Gelukkig is een stel fanatieke Android gebruikers begonnen aan een website: www.androidworld.nl. Een verhelderende site vol app reviews.
Tikken op het virtuele toetsenbord is goed te doen, maar vergt best wel wat oefening, maar is al met al goed te doen. Met gepaste trots kan ik melden dit bericht volledig op de telefoon te hebben getikt.
In de tijd dat ik stage liep bij RTV Oost werd ik regelmatig op pad gestuurd om quoteje’s te scoren van willekeurige voorbijgangers. De reacties op een algemene, actuele stelling werden dagelijks uitgezonden in de rubriek Straatpraat.
Intussen is het ook bij de Hilversumse omroepen schering en inslag reacties te vragen aan wie dan ook. Zeker met de komst van Hart van Nederland lijkt iedere Nederlander over alles een serieus te nemen mening te hebben.
Rampzalige gevolgen Gemakkelijke, goedkope televisie is het. Waarbij het niet zo zeer gaat om wat iemand zegt, maar dat iemand wat zegt. En waarbij zo iemand soms vervolgens in de rubriek De TV draait door belachelijk wordt gemaakt.
Nee, ik ben geen liefhebber van deze vorm van journalistiek. Groot is daarom mijn verbazing als ik op de NOS website de vraag tegenkom of er geld moet worden gegeven aan Pakistan. Een land waar extreme regenval rampzalige gevolgen heeft voor de bevolking en momenteel een humanitaire ramp plaatsvindt.
Kennis delen Waarom zoekt zelfs het NOS Journaal haar toevlucht tot het vragen naar obligate meninkjes. Zo een platform biedend aan diegenen die hun onderbuikgevoelens lekker ongenuanceerd willen uitspreken. Daarvoor hebben we toch Geen Stijl?
De verbazing is des te groter omdat de NOS eerder heeft opgeroepen vooral kennis te delen. Onder de vlag van het project NOSNet wordt juist benadrukt dat gevraagd wordt naar wat men weet. Niet naar wat men vindt. Dat motto maakt het gebruik van sociale netwerken bij het produceren van items veel waardevoller dan menig Straatpraat kan zijn.
Tegengas Gelukkig is twitter laagdrempelig genoeg om hoofdredacteur Hans Laroes zelf om een toelichting te vragen. Zijn antwoord? Laroes:”Juist om die sentimenten te tonen en tot nadenken te komen.”
Sentimenten tonen om zo tot nadenken te stemmen. Daar valt wellicht iets voor te zeggen. Zeker als deze sentimenten ingebed zijn in een item waarbij ook Jan van Doggenaar van de Samenwerkende Hulp Organisaties (SHO) de ruimte krijgt tegengas te geven. Wat onverlet laat dat ik persoonlijk meer een voorstander ben van de NosNet benadering dan van het willen aanboren van de onderbuikgevoelens van het volk.
In verband met activiteiten binnenstad afgesloten. Ja, u leest het goed. Het staat er echt. Een vreemde, cryptische, verwarrende mededeling. Wat betekent dit? Dat de binnenstad alleen bereikbaar is zolang er geen activiteiten plaatsvinden? In dat geval heb je een weinig bruisend uitgaansleven vrees ik. Of wordt hier iets anders mee bedoeld? U mag het zeggen.
Een lekke band vanmiddag. Voor mij noodgedwongen aanleiding om een lange wandeling terug naar huis te moeten maken. Tijdens deze looptocht werd mijn aandacht getrokken door een aantal stoeptegels met afbeeldingen erop.
In het oog springen Het blijkt hier te gaan om het kunstproject ‘Met voeten getreden’. Waarbij 45 kunstenaars evenzoveel afbeeldingen maakten waarin het thema van het bevrijdingsfestival van dit jaar in terugkwam. In het oog springen doen deze tegels zeker. Als je er tijd en aandacht voor hebt stemmen ze ook nog tot nadenken. Missie geslaagd lijkt mij.
Sjonge, jonge wat is dat bij tijd en wijle moeilijk. Elke dag een blogpost schrijven. Sinds de herstart van dit blog op 6 juli jongstleden lukt het wonderwel iedere dag weer.
Anti-dateren Al moet ik toegeven soms wel een beetje te smokkelen. Door een na middernacht geschreven blogpost bijvoorbeeld te anti-dateren. Of door een inspirerend filmpje ergens anders vandaan te posten, omdat het me zelf min of meer aan inspiratie ontbreekt.
Voor mezelf Hoewel ik nog relatief weinig lezers heb, ben ik in mijn hoofd teveel bezig met schrijven voor een denkbeeldig publiek. Nergens voor nodig natuurlijk. Als ik gewoon lekker voor mezelf zou schrijven, gaat het veel makkelijker. Dat het een ander misschien boeit is dan alleen maar leuke bijzaak. Toch? Laat ik vanuit die gedachte morgen maar eens de draad oppakken als ik mijn volgende post schrijf.
Lekker deuntje Ondertussen val ik -- bij het scheiden van de markt -- middenin een optreden van Tim Knol op Nederland 3. Wat een lekker deuntje zeg. Onhollands goed als je het mij vraagt. Daarom op dit blog een Youtube clip van Tim Knol
Binnenkort is het eindelijk zover. Dan mag ik mijn huidige abonnement voor twee jaar verlengen. Mijn Nokia E71 heeft inmiddels de geest gegeven. Mobiel internetten met de 2G verbinding op mijn oude Blackberry Curve is tenenkrommend.
Dieperliggende gedachte Maar waarom mag ik eigenlijk pas op zijn vroegst vier maanden voor mijn huidige contract afloopt verlengen? Wat is daar de dieperliggende gedachte achter? Als ik dat al een jaar voor die tijd wil doen, moet daar toch ook niks op tegen zijn?
Aversie Een I-phone zal het niet worden. Des te idolater de gemiddelde I-phone bezitter over zijn mobieltje is, des te meer aversie ik er tegen krijg. Zo werkt dat nu eenmaal bij mij. Bovendien is de arrogantie van het bedrijf Apple ronduit stuitend. Nee hoor, wij hebben geen probleem met onze antenne. U moet de telefoon gewoon anders vasthouden. Ammehoela. Gewoon toegeven dat er een denkfout bij het ontwerp is gemaakt had Apple en Steve Jobs (alhoewel, Apple is Steve Jobs) gesierd. Maar nee hoor. Iedere “beperk-de-schade-communicatiefout” die Apple had kunnen maken, wisten ze te maken.
Keuze Nee, dan de Android. Dat is meer mijn ding. Dan heb je tenminste keus. En keuze is wat je als moderne consument wilt hebben toch? Alhoewel….. Keuze maakt het ook weer lastig kiezen. Wordt het nu de nieuwe Samsung Galaxy, de HTC Legend, HTC Desire of toch de Google Nexus One? Een ding is zeker. De keuze die ik maak is weloverwogen tot stand gekomen. Aangezien ik me al zeker een half jaar verdiep in wat er zoal op de markt is.
Tips voor mijn voor- en nadelenlijstje zijn altijd welkom.
De Zwolse binnenstad is eind jaren zestig van de vorige eeuw gigantisch op de schop gegaan. Daarbij werd onder andere een RK kerk met de grond gelijk gemaakt. Ook Zwolle moest in de vaart der volkeren opgestuwd worden. Een modern winkelcentrum herrees.
Functioneel Doodzonde. Als je nu bij Lunchroom Dunnik op het terras om je heen kijkt is onderstaande foto het uitzicht. Een grijze betonmassa. Aan de achterkant uitsluitend functioneel want gericht op het aanleveren van goederen. Aan de voorkant een overdekte winkelpromenade zoals iedere stad die heeft.
Hart binnenstad Ik ben te jong om te kunnen weten hoe het er voor de sloop van de Michaelskerk uitgezien heeft. Het moet hoe dan ook mooier en beter zijn geweest dan wat nu het hart van de Zwolse binnenstad domineert.
In Winters of My Life wordt Howard Weamer geportretteerd.
Afgelegen natuur De afgelopen 35 jaar bracht hij de winters door als ‘hutkeeper’ (wat is een goeie vertaling? Conciërge? Anti-kraakwacht?) in de afgelegen natuur van Yosemite. Zijn dagen lezend, schrijvend en fotograferend vullend.
Authentiek Dit filmpje op Vimeo geeft een kort inkijkje Weamer’s wereld en waarom hij besluit daar te zijn. Waarom ik het post? Omdat ik het gewoon een verrekt mooi filmpje vind. Een mooi thema. Een authentiek mens. Simpel gefilmd. Toch enorm krachtig.
Geluk is een moment. Niet een staat van zijn. Twitteraar @berendquest schreef er afgelopen maandag een treffend, uiterst herkenbaar blogbericht over.
Colaatje Vandaag had ik twee momenten waarop ik mij heel even intens gelukkig voelde. Zittend op de stenen trap bij het Provinciehuis in Zwolle, voelde ik mij intens gelukkig toen ik samen met mijn zoon een colaatje dronk. Ik een gewone. Hij een Raak kindercola zonder fosforzuur en andere kwalijke toevoegingen. Even een momentje voor ons zelf. Nadat zoonlief weer vol overgave een paar rondjes rondom het evenementenveld had gefietst.
Schaduw Het tweede moment was zittend in de schaduw in de tuin. Net een makkelijke doch voedzame maaltijd in elkaar geflanst. Een beetje van mij. Een beetje van Maggi. Genietend van de geluiden om mij heen. Even de ogen sluiten en luisteren. En beseffen dat ik mij best wel behoorlijk gelukkig voel bij tijd en wijle.
Hoe actueel is bloggen nog met de komst van Twitter, Facebook, Hyves en andere sociale media netwerken? Dan ga je toch niet meer lange stukken tekst zitten tikken? Of wel?
Mobiele telefoon Voor mij is de realiteit anders. Sinds ik het twitteren ontdekt heb, heb ik het bloggen herontdekt. Al twitterend leer ik mensen kennen die ook een blog blijken te hebben. Waar je – meestal via je mobiele telefoon – even snel en makkelijk een tweet post, zoeken zij de verdieping in hun blog.
Frequent posten In mijn twitternetwerk lopen aardig wat mensen rond die op een uitermate vermakelijke, deskundige of anderszins interessante manier weten te bloggen. Waarbij het frequent posten van een bericht een absolute voorwaarde is.
Uitgelicht In de categorie Uitgelicht besteed ik vanaf deze week regelmatig aandacht aan één specifieke weblog. Bij voorkeur met een toelichting van de blogger zelf over wat hem of haar beweegt. Dus voel jij je geroepen je blog op deze plek onder de aandacht te brengen, laat het me dan weten. Bloggen is immers niet dood, maar springlevend!